Juanjo
FOMOS COMPAÑEIROS de xornal durante un tempo, pouco, porque Juanjo axiña foise para a competencia, que lle fixera unha moi boa oferta. Anos despois, competimos facendo información municipal no Concello da Coruña. Controlaba de todo e sabía dalgunhas cousas máis que os propios funcionarios. Así que eu sentíame como se fose o Foz de Preferente xogando contra unha mistura do Barça e o Inter. A mención a Foz vén porque ao pouco tempo un nativo desta localidade mariñá, Salvador Fernández Moreda, chamouno para o gabinete de prensa da Deputación da Coruña, e xa me puiden relaxar cubrindo a información municipal. Recordo que, cando se foi, o propio Paco Vázquez lle fixera, con bastante cachondeo, una despedida oficial, porque, claro, Juanjo era toda unha institución. Daquela aínda levaba un espeso bigote, fumaba como un poseso e xa exhibía ese sorriso inconfundible, ao que lle daba un toque retranqueiro que se facía inesperado en alguén que nacera en Burgos. Este domingo lin a noticia de que morrera dun infarto. Estaba a traballar no seu despacho un sábado pola tarde: Juanjo Gallo era dos que non sabía dicir que non cando lle pedías un favor. E xa non sei que é o que me ten hoxe compunxido, se a morte do ex compañeiro ou o vello que me fai sentir o seu falecemento: sempre é demasiado cedo para empezar a asistir a funerais da xente da túa quinta (ou case).
Tags: De re varia