Xogando
NOS MEUS tempos na Coruña, moi noctívagos, adoitaba ir de cando en vez polo bingo. Ás dúas da mañá, hora en que rematabamos os de Peche, era un dos poucos sitios onde podías ir comer algo. Había un ao que iamos xuntos o redactor xefe de Peche e máis eu, e no que pediamos sempre un ‘perfecto’, un rico bocadillo que levaba xamón e un bisté de tenreira. A aquelas horas, mentres víamos unha peli de vídeo na antesala do bingo, na cafetería, sabía a gloria. Se rematabamos a ‘cea’ antes das tres, subiamos a xogar algún cartón. Era moi curiosa a xente que se xuntaba naquel último momento; ás veces, eran a mesma dun día para outro, persoas ás que non lles importaba que a esa hora os premios non fosen gran cousa, porque eramos poucos. Daquela, o bingo era, en certos ambientes, unha cousa ‘chic’, á que mesmo os Ozores lle dedicaran unha das súas infumables películas. Co tempo, acabamos por deixar de ir. O meu compañeiro e máis eu volvéramos anos despois, e daquela o bingo xa estaba de capa caída. Dicían que a culpa era do casino que viña de abrir na Coruña. Agora coido que era algo premonitorio, porque o que está a acabar cos bingos, como pasou hai unhas semanas en Lugo, é o xogo en internet, que non deixa de ser un enorme casino virtual.
Tags: De re varia