NA CASA diciámolo cun ch, porque a aquelas idades iso do s aspirado inicial soábanos estraño: así que para nós, naquela España de finais dos sesenta, non era o ‘Shanghái’, senón o ‘Changai’, aquel tren que ía de Galicia a Cataluña, que tiña moitos vagóns e que a nós, pequenos que non chegabamos aos oito anos, antollábasenos como o máximo en trens, máis incluso que ‘o expreso’ (nome único para o que ía a Madrid), que semellaba máis próximo. Cando medrei, souben que non eramos os únicos galegos que usabamos ese sobrenome para ‘o catalán’ (outro alcume para o expreso de Barcelona) e souben que o chamaban así porque a viaxe duraba tanto que mesmo parecía que ías a esa cidade chinesa (con dous haches e acento, di a RAE) que está a máis de 9.000 quilómetros de Lugo. Hai pouco, un catalán maior ca min contoume a viaxe dende o outro lado: di que, cando era neno, o tren paraba polas noites e o periplo ata Galicia duraba máis de dous días. Tremendo. Eran outros tempos e eran outros trens. A semana pasada estrearon en Vigo un documental sobre a emigración galega, e non falta, claro, o ‘Changai’ (nome real dunha cidade de, creo, Gambia). Para nós, netos de ferroviario, o expreso de Cataluña e o de Madrid eran exemplo de importancia: unha vila era importante se paraban nela os dous trens. Quizais por iso na miña aldea hai tan poucos emigrantes a Cataluña ou Madrid.

Tags: De re varia

Esta entrada se publicó el Martes, 8 de Xuño , 2010 a las 10:51 am y está clasificada en Edición impresa, Xeral. Puedes seguir las respuestas a través de el feed RSS 2.0. Puedes dejar una respuesta, o trackback desde tu sitio.